บทที่ 25 บท 15.1

“ถ้าเป็นชุดนี้ ชิลินใส่ได้หรือเปล่า?”

“ได้ ๆ ขอบคุณนะ” เวลาต่อมาหลังจากที่ชิลินกลับมาทิ้งตัวนั่งที่โซฟาหน้าโทรทัศน์แล้ว เขาก็หันไปพูดกับเจ้าสมุทรเมื่ออีกฝ่ายที่เดินหายเข้าไปในห้องนอนได้เดินกลับออกมาอีกครั้ง พร้อมกับชุดนอนให้ชิลินได้ยืมใส่นอนในคืนนี้

“โอเค ส่วนนี่ก็เป็นผ้าเช็ดตัวนะ” พูดจบ เจ้าสมุทรก็ยื่นชุดนอนพร้อมผ้าเช็ดตัวมาให้กัน ขณะที่ชิลินเองก็ยื่นมือออกไปรับระหว่างที่สายตาของเขาก็กำลังจ้องมองโทรทัศน์​ตรงหน้าที่เป็นการ์ตูนไปด้วย

“ดูการ์ตูน?” เจ้าสมุทรที่หันมองตามสายตาของชิลินเอ่ยขึ้น

“อ๋อ มันเปิดมาเจอพอดีน่ะก็เลยหยุดดูแป๊บหนึ่ง” ชิลินตอบกลับไป จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มสูง ตั้งใจจะลุกไปอาบน้ำใหม่เพื่อที่ชิลินจะได้เข้านอนเลย

โดยในตอนนี้ข้างนอกอาคารก็ยังคงมีเม็ดฝนโปรยปรายอย่างต่อเนื่อง มันไม่มีท่าทีว่าจะผ่อนแรงลงด้วยซ้ำ ต่อให้มันจะตกมาได้สักพักใหญ่แล้วก็ตาม

“ให้มันตกแบบนี้ทั้งคืนเลยนะ” ชิลินที่ยังคงยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำพึมพำเสียงแผ่ว ระหว่างที่สายตาของเขาก็มองออกไปข้างนอกอาคาร เมื่อเขากลัวว่าในวินาทีที่ชิลินล้มตัวนอน พอถึงตอนนั้นฝนห่าใหญ่ที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่าย ๆ จะหยุดทันทีทันใด

เขายืนจ้องมองสายฝนข้างนอกตึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่วินาทีต่อมาชิลินจะผลักประตูเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อทำธุระส่วนตัวก่อนที่มันจะดึกไปมากกว่านี้

ต่อมาหลังจากที่ชิลินอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเขามาอยู่ในชุดนอนของเจ้าสมุทรเรียบร้อยแล้ว มันก็ถึงเวลาที่เจ้าของห้องจะอาบน้ำเสียที ซึ่งในระหว่างที่เจ้าสมุทรเข้าไปอาบน้ำและชิลินก็นอนอยู่ในห้องของอีกฝ่ายเพียงลำพัง เขาก็มีอาการกระสับกระส่ายเล็กน้อย หลังชิลินต้องการจะผล็อยหลับไปก่อนที่เจ้าสมุทรจะอาบน้ำเสร็จ

เพื่อที่ทั้งสองจะได้ไม่ต้องมานอนเกร็งใส่กัน

“หลับสักทีเถอะ” ชิลินบ่นกับตัวเองอย่างนึกรำคาญ เมื่อจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่มีวี่แววว่าตัวเองจะเคลิ้มหลับเหมือนอย่างที่หวังเสียที ร่างกายของเขามันยังคงตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา และก็อาจเป็นเพราะเครื่องดื่มชูกำลังที่เขาดื่มไปก่อนหน้านี้ก็เป็นได้

นั่นจึงทำให้สุดท้ายความตั้งใจของชิลินก็ล้มเหลว เมื่อเจ้าสมุทรที่อยู่ในชุดนอนแบบเดียวกันได้เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำแล้ว

เพียงแค่สายตาของชิลินหันไปเจออีกฝ่ายที่อยู่ในสภาพผมเปียกตามประสาคนที่เพิ่งสระผมเสร็จ ไหนจะใบหน้าเปล่า ๆ ไม่มีอะไรมาปกปิดรอยสิวที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติของเจ้าตัว ชิลินก็รู้สึกว่าหัวใจของเขามันเต้นช้าลงเรื่อย ๆ จนเขาต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นโดยพลัน เนื่องจากชิลินเกรงว่าเจ้าสมุทรจะรับรู้ความรู้สึกของเขาว่ามันไม่ปกติ

และบางทีอีกฝ่ายก็อาจจะรู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วก็ได้ เนื่องจากชิลินไม่ใช่คนที่เก็บอาการเก่งตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่เขาก็แค่เป็นคนที่พยายามจะปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองก็เท่านั้น

“ชิลินอยากดูหนังก่อนนอนไหม” เจ้าสมุทรที่เดินมาทิ้งตัวนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เพื่อทาครีมบำรุงและเป่าผมตามประสาผู้ชายที่รู้จักการดูแลตัวเองเอ่ยถามชิลิน พร้อมสบตากับเขาผ่านกระจกที่ติดอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้งไปด้วย

“ไม่ดีกว่า เพราะตอนนี้มันก็เที่ยงคืนแล้ว” ชิลินปฏิเสธกลับไปพร้อมหยิบโทรศัพท์ของเขาที่ถูกชาร์จไว้ข้างหัวเตียงขึ้นมาดู เมื่อหน้าจอโทรศัพท์ของเขามันสว่างขึ้นเพราะมีการแจ้งเตือนใหม่ และเจ้าของการแจ้งเตือนที่ว่าก็คือเจ๋งที่ทักมาหากัน

‘คืนนี้มึงนอนได้ใช่ปะ’

‘อยากให้กูไปนอนเป็นเพื่อนที่ห้องหรือเปล่า?’ นั่นเป็นข้อความที่เจ๋งส่งมาหากัน หลังคืนนี้นอกจากฝนจะตกหนักแล้ว มันยังมีฝนฟ้าคะนองอีกด้วย

‘นอนได้ ตอนนี้เราอยู่ห้องเจ้าสมุทร’ ชิลินส่งข้อความตอบกลับไป โดยที่เจ๋งก็รีบกดอ่านข้อความนั้นในทันที

“มีอะไรหรือเปล่านะ” เพราะปกติเพื่อนสนิทไม่ใช่คนที่อ่านข้อความแล้วหายไปเลย ชิลินจึงเอ่ยออกมาแบบนั้นก่อนที่วินาทีต่อมาเขาจะต้องเบิกตากว้างด้วยอารมณ์ตกใจ หลังจู่ ๆ เจ๋งก็โทรเบอร์เข้ามาหากันเสียอย่างนั้น

และด้วยความตกใจประกอบกับแรงสั่นของโทรศัพท์ ชิลินที่ไม่คิดว่าเจ๋งจะโทรมาหาในเวลานี้จึงรีบกดรับสายอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ตกใจ โดยที่มีเจ้าสมุทรคอยมองตามอย่างให้ความสนใจ

“ทำไม…”

[เปิดกล้องหน่อย] ยังไม่ทันที่ชิลินจะได้พูดให้จบประโยคดี เจ๋งก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน